Mag nou eindelijk eens die volstrekt zinloze discussie over gelijke vertegenwoordiging van vrouwen een halt toegeroepen worden? Dat de discussie altijd alleen maar gaat over de vrouwen in het topsegment van de arbeidsmarkt en vaak vnl en alleen betrekking heeft op de te werken uren en de toegewezen beloning maakt al dat deze discussie letterlijk en figuurlijk het academische niveau niet ontstijgt.
Ik zou me schamen als mijn aanwezigheid of deelname aan welke activiteit dan ook in eerste instantie gebaseerd zou zijn op mijn geslacht, geaardheid, afstamming of maakt niet uit op welke niet-functiespecifieke kwaliteiten. Je gaat ergens voor omdat je denkt dat je de meest geschikte kandidaat bent en niet omdat je ergens "recht" op hebt. De maatschappij is geen familiebedrijf en zelfs dan moet vaak van onder af aan bewezen worden, dat je de vereiste kwaliteiten bezit. Denk je dat je het beter kunt ondanks dat de keuze niet op jou valt? Begin voor jezelf en laat zien wat je waard bent! Dat kost extra energie en dat is precies waar het bij de meeste vrouwen misgaat, die hun mond zo vol hebben van quota. Over de rode loper wil iedereen wel naar de top. In praktijk gaat die weg niet over rozen.
Over de vorm van de huidige maatschappij en hoe die tot stand is gekomen kun je eindeloos van mening verschillen, maar de vorm is er en is niet in willekeur tot stand gekomen. En zoals bekend zijn bestaande strukturen hardnekkig. Hardnekkig maar niet onverslaanbaar zoals we in de laatste 25 jaar diverse keren hebben mogen meemaken. Maatschappelijke veranderingen kosten echter behalve veel tijd ook bergen moeite èn vereisen een groot, erg breed draagvlak. Naar mijn idee ontbreekt het draagvlak voor al die gewenste en deels politiek afgedwongen gelijkschakelingen aan breedte.
Bij gelijk functie gelijke betaling lijkt me evident zolang onderhandelingen geen onderdeel uitmaken van de bepaling van de hoogte van de beloning. Voorbij dit punt houdt ieder "recht" op. Voorbij dit punt is het ieder voor zich en god voor ons alle. Dat dan het type mens dat 80 uur wil werken voor een 40 urige baan en enige aanleg heeft voor competitie verder komt dan iemand, die vindt dat dat ook parttime moet kunnen en vooral leuk en lief gevonden wil worden, verbaast me niks. Dat dat type mens vaak een man is, verbaasd me ook niks, maar lijkt me geen noodzakelijkheid.
