Het Zijn's bedrijf

Om de mens te kunnen volgen hoef ik vandaag de dag geen schedels meer te lichten. Men dumpt z'n gedachtengoed  'en masse' in het mondiale geheugen. Opgeslagen en op alle denkbare wijzen geordend, veelvuldig veiliggesteld en vrij toegankelijk via het Internet. Ik moet zeggen, als ik me een moment verveel of last heb van een creatief dipje in mijn scheppingsdrang, dan mag ik graag surfen, zoals ze dat genoemd hebben en vermaak me dan uitstekend. Zo ook laatste toen ik tegen het gedachtengoed van ene dame J.H. opbotste. Niet voor de eerste keer moet ik bekennen.

Haar website handelt over de manier waarop zij besloten heeft om tegen het leven aan te kijken. Ze ziet het menselijke bestaan als een duel tussen de verkeerde invloed van de Persoonlijkheid en de verloren gegane kracht van het Zelf. Een intrigrerend verhaal, of beter een verzameling verhaaltjes, handreikingen, gedachten en uitspraken. Het is geen onzin wat ze schrijft, hoewel het vele malen knapper zou zijn om zo’n uitgbreide website consistent te vullen met onzin, maar toch heeft ze de mens niet begrepen. Of misschien toch wel maar dan geldt het slechts voor een speciaal type mens en een speciaal type leven. Noem het simpelweg het wereldvreemde bevolkingsdeel.

Zonder één keer het woord spiritueel tegengekomen te zijn, is de hele website ervan doordrenkt, tenminste van de achterliggende ideeënwereld, van het idee dat je alles al van begin af aan hebt meegekregen, dat de mens ‘van nature’ het goede nastreeft, dat je deel uitmaakt van een groter geheel etc. Ze schrijft zelf ergens "Je kunt dit bewustwordingsproces doorlopen zonder dat je daar een groter perspectief voor nodig hebt." Voor de zekerheid snel een zoekopdracht op de website losgelaten en een oneliner getroffen waarin ze mijn indruk in één klap dubbel en dwars bevestigt: "We zijn geen menselijke wezens op een spirituele reis, maar spirituele wezens op een menselijke reis."

Het is weer de ideeënwereld van het zooitje ongeregeld dat liever zijn hersenen pijnigt dan zijn handen laat wapperen. De hoger opgeleiden die teleursgesteld zijn in alledag en naar ‘meerwaarde’ zoeken. Maar daar is het een behoorlijk doorwrochte en concreet ogende versie van, dat moet gezegd zijn.

Wat is het dan dat stoort, dat schuurt in haar gedachtengang? Het is de onverschilligheid, die er uit spreekt!! Alles is oké, ook wat niet oké is. Nergens druk om maken, nergens tegen zijn, alles schaapachtig accepteren, wat dwars zit loslaten ….. een leven, waarin je altijd ligt en je dus nooit een buil kunt vallen of een ander op de tenen kunt trappen. De kraak- en smaakloze saaiheid van een perfekte wereld naar de voorstelling van mensen, die ieder conflict uit de weg gaan. Het geeft me een weeïge smaak in mijn mond. Moet zeggen, dat is nooit mijn bedoeling geweest. Gelukkig is de werkelijkheid weerbarstiger, hoe vaak men ook anders wenst en streven de meeste mensen andere uitdagingen na dan het gebrek daaraan.

Femtometer

Da's heul klein. Dat is meer dan verdomd heul klein. Zelf ben ik beter in het rekenen met lichtjaren. En nu probeer ik al sinds ik die speciale meter ben tegengekomen, die me trouwens steeds weer aan Famke Jansen doet denken, die nou niet bepaald klein is uitgevallen, een voorstelling te maken hoe dat uitpakt als je er een lichtjaar tegenover zet.
Ik heb mijn fietspomp gepakt en die rare meter opgeblazen tot een tiende millimeter en ben terechtgekomen in een wereld waarin dezelfde tiende millimeter door het oppompen een onneembaar obstakel van zo'n 10.000 kilometer doorsnee is geworden. Voorstellen? Eerst een haartje en dan de helft van jullie aardkloot. En dan praten we over één tiende millimeter! Daar gaan d'r massa's van in een lichtjaar ......: 300.000 km/s = 300.000.000.000 mm/s x 10 x (jaar aan seconden) = 3.000.000.000.000 x 31.536.000 = 94.608.000.000.000.000.000 en dat maal 10.000 om in de buurt van ons Femke te komen. En zeg nou zelf, wat is een lichtjaar? Niks toch!

En het gekke bij dit alles is, niks verandert er door. Een boom is voor een mier een eigen wereld en voor een olifant een tussendoortje. En een boom met mieren voor een olifant een no-go area, maar dat terzijde. En ooit, als je de mens mag geloven zijn al die lichtjaren, sterrennevels, planeten en tussenliggende ruis uit iets ontstaan dat nog vele Femke's kleiner was dan die ene waar ik mee begonnen ben, nl. uit niets!!

Nou mens, d'r is een heule boel niets om jullie heen, dat is nu wel duidelijk.

Wetenschappelijke non...sens

Soms, soms, heel soms moet je toch weer in de benen. Ik kan dat tenminste nog, in de benen. Meneer Hawking heeft het daar wat moeilijker mee. Foutje, constructie-foutje. Was niet bedoeld, maar ook ik heb soms, wederom dat soms, momenten waarop het net niet helemaal lekker loopt. Zelfs zonder dat een vrouw aan je kop zeurt kan dat gebeuren. Ik geef het toe, maar de eeuwigheid filtert gelukkig veel oneffenheden weg.

Zo straks ook meneer Hawking, maar meneer Hawking heeft het nu moeilijk met meer zaken dan het lopen alleen. Tegenwoordig lijkt hij ook in het enige onderdeel, dat de afgelopen decennia redelijk leek te functioneren, wat last van storing te hebben. Het zal je maar als architect gezegd worden. "Ach meneer, dat huis bouwt zich vanzelf!" Ontwerp, vormgeving, constructie ... alles toeval. Effe goed rammelen, in de mixer en klaar is Keessie. Nou, die kermis kan nog goed koud worden. Geeft mij een Duvel! En nog een !! Ik ben er weer.