Tijdbom

Wakker zijn, alert de wereld tegemoet treden is een eigenschap die je de mens, zeker de Westerse variant zou moeten kunnen toedichten. Maar soms en zo ook nu weer schiet die alertheid schromelijk te kort en ontglipt het sudderen van een probleem de publieke opinie. Nu zijn mensen altijd wel in voor een verrassing maar of de onvermijdelijk 'out coming' van dit 'en passant' weggewerkt vlekje zoveel bijval zal krijgen, daar kunnen vraagtekens van enig formaat bij gezet worden.

Waar gaat het over? Gewoon, niks bijzonders, over mensen. Over aantallen mensen. Over hun groeiende aantal. Over hun steeds sneller groeiende aantal en de daaruit vloeiende gevolgen. In een artikel in de FAZ werd onlangs terecht gerefereerd aan het feit, dat de hele klimaatheisa allerlei problemen in de schaduw heeft weten te zetten. Zo ook de niet te stuiten groei van de mensheid. De afgelopen paar jaar maakt de mens zich enorm druk over de stijging van de gemiddelde temperatuur, het smelten van ijskappen en de daarbij behorende stijging van het waterniveau en de verschuiving van de klimaatszones. Maar zaken als soortenrijkdom en bronnenbehoud etc. zijn niet in de laatste maar in de allereerste plaats afhankelijk van de ruimte, die de diverse soorten elkaar gunnen. En de mens gunt geen enkele soort, andere plant of dier ook maar de minste ruimte. De mens pikt in, slokt op en verpest.

Nu vertoeven er op het ondermaanse zoiets als 7 miljard versies van de mens en theoretisch zullen dat er best 15 kunnen worden. Mocht de Enterprise-illusie naar de werkelijkheid overgeheveld worden, dan heeft het verhaal zijn hoge druk uitlaat gevonden, maar zonder die sf-toestanden wordt het toch wel een beetje dringen op het aardbolletje. En waar wordt dan gedrongen? Daar waar het in principe zou moeten kunnen, waar het ooit aantrekkelijk was en nu steeds meer mensen naar toegaan omdat al die anderen er al naar toe zijn gegaan. Dat door dit kuddegedrag de oorspronkelijke meerwaarde als sneeuw voor de zon verdwijnt, is zo, maar is verder niet interessant.... Dus de komende decennia zullen bij ieder volgende watersnood in Bangladesh een x-factor meer mensen sterven. Niet omdat de toestand ter plekke gevaarlijker wordt maar omdat het aantal mensen toeneemt en de aarde geen vierkante meters erbij krijgt.

De mens blijkt op momenten als deze, op momenten dat het er op aan komt, steeds weer weinig meer dan een dom beest, dat zonder stil te staan bij de consequenties, wil hebben wat een ander al heeft. Auto, koelkast, flatscreen, iPhone en appartement met airco!! Leuk perpectief voor die lui in de delta van de Ganges. Met hun houten kotten, strontput en ossenkar......... nog een paar nachtjes slapen en je ontwaakt in een penthouse op een van de sky-scrappers  in een city waar Dubai bij verbleekt. . . . . Slaap zacht.

Eufi-dinges

Na 'interieurverzorgster' ben ik de draad een beetje kwijtgeraakt in het rijk der eufemistische termen maar vandaag kwam ik weer een leuke tegen. Je krijgt tegenwoordig geen kogel meer in je kop, wordt niet volgepompt met lood of getrakteerd op een blauwe boon. Nee, niks van dit alles. Met ingang van vandaag vindt je de dood door, let wel (!) vuurwapengeweld.

Ik probeer me dat voor te stellen, maar kom toch niet verder dan iemand die bij gebrek aan functionerend triggersysteem zijn woede op het beoogde slachtoffer koelt met zijn Smith & Wesson nummer zo en zo veel als vuistbijl après la lettre. Lijkt me erg frustrerend en niks vergeleken bij een soepel en bescheiden knalletje waarna je tegenstander de grond opzoekt. En weet je, net als interieurverzorgster bekt het niet, al is het resultaat hetzelfde.

Social Me...

Ha, ha, ha.

Het is lang geleden dat ik zo goed heb kunnen lachen bij het lezen van een artikel. Wat kunnen mijn schepsels zich toch belangrijk vinden en de grootste nihiliteit opblazen tot een altijd al node gemis. Nu kan ik er ook wat van, qua belang dat ik aan mezelf hecht, dat moet ik toegeven, maar ik heb tenminste recht van spreken. En hoewel ik een beetje dubbel blijf in wat ik aanmoet met de mogelijkheden, die ik mijn creaties heb gelaten, overheerst voorlopig de lol mijn bij tijd en wijle de kop opstekende irritatie. Zo ook nu weer.

Dit keer mijn blik gericht op een exponent van de wijnwereld. Toch al een type mens dat een overdreven geldingsdrang aan de dag legt bij het onder de aandacht brengen van zijn of haar produkt. Zoutjes, zoetjes, bittertjes en dat met de meest onwaarschijnlijke nuances aan de klant gebracht middels vruchten, specerijen maar ook aardsere middelen en dan denk ik dat men zich vanwege de heersende omgangsetiquette in de wijnkeldersferen nog inhoudt. Geen lichaamssappen, bijvoorbeeld. Ik ben ze naast kiwi's, drop, exotische pepervarianten en inmiddels vast ook moleculaire associaties nog niet tegengekomen.

Maar de dame in kwestie beschreef in haar Blog-verhaaltje de manier waarop ze overstag was gegaan voor het twitteren, wat ze vooraf al maar vast opgewaardeerd had tot "Social Media". Een soort pleonastisch pleonasme. Het deed me denken aan de verhalen waarmee men begin jaren negentig de mobiele telefonie dacht te moeten rechtvaardigen, een paar jaar eerder hetzelfde verhaal met de digitaal communicatie via het Internet, wat jaren later gelijksoortige verhalen over digitale netwerken met ongekend sociale draagkracht. Het is wachten op een medium waarmee de piepeltjes elkaar de hele dag in de gaten kunnen houden, lekker online, meekijken op de plee, aan de kassa en, neuh niet in bed maar vooral als het leven weereens niet geheel naar wens loopt of op onverwachte wijze voor vuurwerk zorgt. Wat natuurlijk ook tussen de lakens zou kunnen gebeuren. De KGB en CIA in één bundel voor iedereen!! Ik kom niet uitgebulderd.

Mevrouw verwart het zich eigen maken van simpele technieken met het ontdekken van diepgewortelde verlangens. Voor de zoveelste keer laat de hele mensenmeute zich voor de kar van een gadget spannen en maakt het daarmee met terugwerkende kracht onmisbaar. En het gaat om, laten we wel wezen "Social Media" en dan mogen die wel beginnen met "Social Me...", ik heb daar zo mijn vraagtekens bij. Ga met de billen bloot, mix privé en zakelijk, bed en kantoor en geloof vooral dat het je daarna beter gaat. Waarom aarzel ik? Persoonlijk rijker en met een toegenomen balanstotaal voor de boekhouder.

Nog heel even en de laatste barrières zijn geslecht en de meest opdringerige buitenstaander dendert volkomen ongevraagd en ter meerdere glorie van zichzelf en de hogere sociale machten je eigense kleine tot voor kort rustige wereldje binnen...... Gelukkig hoef ik me daar geen zorgen over te maken.