Het idee bevalt voor geen meter, maar het klinkt wel lekker: "vergooglen". Ik vergoogle, jij vergooglet, wij vergooglelen... De wereld kijkt niet meer verder dan 'de neus' van Google & Co.
Je hoeft al decennia geen rekensom meer te kunnen maken, al jaren geen spelling meer te onthouden en hoeft sinds kortere tijd de inhoud van encyclopedieën niet meer te kennen, gedichten te kunnen citeren of de kwintessens van een boek uit de krochten van je grijze massa op te diepen. En moest je voor dat soort ongemakken een jaar geleden nog even thuis of op je werkplek achter je Pc kruipen, inmiddels rukt de middelmaat stormenderhand op via de smartphones. Middelmaat op zakformaat. Apparaatjes voor de generatie luie, communicatieverslaafde jong-volwassenen, die het eerste deel van hun leven verspild hebben aan het leren opzoeken van informatie. Als je vraagt of ze kunnen denken, moeten ze dat waarschijnlijk ff opzoeken....
Geen kritische blik meer, geen vraagtekens bij zogenaamde vanzelfsprekendheden, wat bovenaan staat is de waarheid. Waar iedereen naar zoekt (Google), kijkt (You Tube) of het over heeft (Twitter) is interessant, hot, blijkbaar de moeite waard. Na een paar decennia ogenschijnlijke vrijheid en de ontwikkeling van zelfstandige geesten is de mens terug waar hij in feite nooit weg is geweest: in de kudde!!
Over enige generaties zal het menselijke denkproces samengevat kunnen worden in een paar algoritmen van Google. Niet omdat de medewerkers van Google zo slim zijn, dat ze het denkproces in een stel formules en procedures hebben kunnen duwen, maar omdat de mensheid zo dom is om zich te bepreken tot wat de programma's van Google als oplossing(en) aandragen.
In de vorige eeuw zijn hele volkeren naar de verdoemenis geholpen, omdat ze niet verder keken dan dat voor hen gedacht werd. Toen waren het schreeuwlelijkers die het voortouw namen, wordt het nu een Nerd?
vrijdag 12 november 2010
maandag 8 november 2010
Breed maken en verdringen
Het gebeurd niet zo vaak, dat je binnen minder dan veertien dagen je gelijk op een presenteerblaadje krijgt aangedragen, maar dat is wel wat me de afgelopen dagen overkomen is na de bijdrage 'Tijdbom'. In een aantal artikelen in de Volkskrant werd fijntjes uit de doeken gedaan hoe de mens beetje bij beetje, meer bewust dan onbewust de rest van de diersoorten uit het aardse bestaan wegdrukt. Het vereist nog wat leescapaciteit tussen de geschreven regels door maar in feite regent het bevestigingen.
Bij opmerkingen als
"Gemiddeld komen elk jaar 52 soorten gewervelden (op de lijst) een stap dichter bij uitsterven door verlies aan leefgebied, overbevissing of invloed van binnendringende soorten."(1)
is er natuurlijk weinig fantasie nodig om te bedenken welke soort hier waar binnendringt, overbevist of leefgebied van anderen inpikt. Natuurlijk verdringen een paar Amerikaanse indringers gelijksoortige Europese varianten uit hun natuurlijke niche en dat zal vast ook op andere continenten gebeuren, maar er is maar één beest wat met z'n platvoeten (zoals sterke bevolkingsgroei en grootschalige ontbossing) alle anderen soorten overal (!) aanzet tot vertrekken en/of creperen.
En dan mogen "Gewervelde dieren slechts 3 procent vormen van alle soorten in de natuur, maar ze zijn vaak dragende sleutelsoorten in een ecosysteem." (1) en door hun verdwijning zal "De ruggengraat van de biodiversiteit worden aangetast"(1). Waar het werkelijk omgaat gaat is, dat van die 3%, die door gewervelden in beslag worden genomen binnen de natuurlijke soortenrijkdom in het dierenrijk, er één beest is, dat in z'n eentje dankzij of ondanks het feit dat het een sleuteldrager mag wezen in hoog tempo de hele aardkloot naar de verdoemenis helpt door zijn ongebreidelde vermenigvuldiging en daarbij vergeet dat sleutelrollen in het verleden al vaker zijn uitgewisseld ....
De werkwijze van deze onmogelijke dierlijke variant, die zich graag met de naam 'mens' boven de rest verheft, staat mooi beschreven in een artikel over de trek van de Gnoes in de Serengeti. De Serengeti is een wild- resp. natuurpark dat floreert dankzij z'n onbereikbaarheid:
"Dit is het meest ongerepte deel van het park. Hier is nauwelijks bebouwing, weinig stroperij door de slechte bereikbaarheid en geen ander geluid dan dat van schreeuwende vogels en grazend wild."(2)
Het park is groot, dat is prettig voor alle beesten, die er vertoeven en dat zijn er veel meer dan de Gnoes van het artikel maar er is één beest, wat last van heeft van het park: De mens. Het park ligt in de weg! Er moet een weg komen en waarschijnlijk wel meerdere, want de mens wil overal kunnen gaan en staan met z'n gemotoriseerde draagezels en natuurlijk zo snel mogelijk, dus meerdere banen breed en graag dwars door alles heen. Zo ook door de Serengeti.
De pro's:
"Als de weg komt, komen er ook hotels en restaurants. Dat is goed voor de economie. Bovendien kunnen de bewoners in het noordwesten dan sneller naar het ziekenhuis. De lokale bevolking is er blij mee."(2)
De contra's:
"De gnoes steken een rivier vol krokodillen over, dus een asfaltweg is voor hun migratie geen belemmering. Maar de overlast is wel een probleem. Een weg trekt verkeer, stropers en bebouwing aan. En geluid. Ook 's nachts."(2)
De aanpak:
"Als ze hier in het noorden een asfaltweg aanleggen, komt er over een paar jaar (toch) ook een in Centraal, daar kun je donder op zeggen."(2)
Gemakshalve wordt in dit soort gevallen altijd de schuld of drijvende kracht gezocht bij een aantal boosaardige individuen die alleen uit zijn op het vullen van hun eigen zakken. In feite is dat echter zelden het geval en dat wordt mooi gedemonstreerd bij een onderzoek naar het effect van de populariteit van de Japanse sushi (bestaan er ook andere?).
De vis in de sushi is vnl. kweekvis muv de tonijn. Mn de blauwvintonijn verdwijnt 'en masse' in het Japanse hapje van wereldformaat. Vraag overtreft aanbod en stroperij is het gevolg, maar dan een schaaltje of wat groter dan de buurman die af en toe ergens een haas heeft 'gevonden'. Nee:
"De enorme vraag naar Japanse sushi zorgt voor een zwarte markt in tonijnvlees ter waarde van miljarden euro's. Overheden knijpen een oogje dicht, ondanks de vrees voor uitroeiing van de soort. Dat is de conclusie van een zeven maanden durend onderzoek van het Internationaal Consortium van Onderzoeksjournalisten dat zondag is gepresenteerd.
Het onderzoek besloeg tien landen, maar vond vooral overtredingen in Frankrijk. De overheid zou daar welwillend samenwerken met vissers, om te knoeien met de officiële vangstcijfers."(3)
Zo strepen we vrolijk verder op de lijst van de "Tien kleine diersoortjes" en ooit, ooit zetten de laatste potentiële slachtoffers een dikke vette streep door de mens.
Artikelen:
1. Aantal bedreigde diersoorten neemt snel toe. (VK: 27/10/2010)
2. De grote oversteek van de gnoes. (VK: 27/10/2010)
3. Enorme zwarte markt voor tonijn. (VK:07/11/2010)
Bij opmerkingen als
"Gemiddeld komen elk jaar 52 soorten gewervelden (op de lijst) een stap dichter bij uitsterven door verlies aan leefgebied, overbevissing of invloed van binnendringende soorten."(1)
is er natuurlijk weinig fantasie nodig om te bedenken welke soort hier waar binnendringt, overbevist of leefgebied van anderen inpikt. Natuurlijk verdringen een paar Amerikaanse indringers gelijksoortige Europese varianten uit hun natuurlijke niche en dat zal vast ook op andere continenten gebeuren, maar er is maar één beest wat met z'n platvoeten (zoals sterke bevolkingsgroei en grootschalige ontbossing) alle anderen soorten overal (!) aanzet tot vertrekken en/of creperen.
En dan mogen "Gewervelde dieren slechts 3 procent vormen van alle soorten in de natuur, maar ze zijn vaak dragende sleutelsoorten in een ecosysteem." (1) en door hun verdwijning zal "De ruggengraat van de biodiversiteit worden aangetast"(1). Waar het werkelijk omgaat gaat is, dat van die 3%, die door gewervelden in beslag worden genomen binnen de natuurlijke soortenrijkdom in het dierenrijk, er één beest is, dat in z'n eentje dankzij of ondanks het feit dat het een sleuteldrager mag wezen in hoog tempo de hele aardkloot naar de verdoemenis helpt door zijn ongebreidelde vermenigvuldiging en daarbij vergeet dat sleutelrollen in het verleden al vaker zijn uitgewisseld ....
De werkwijze van deze onmogelijke dierlijke variant, die zich graag met de naam 'mens' boven de rest verheft, staat mooi beschreven in een artikel over de trek van de Gnoes in de Serengeti. De Serengeti is een wild- resp. natuurpark dat floreert dankzij z'n onbereikbaarheid:
"Dit is het meest ongerepte deel van het park. Hier is nauwelijks bebouwing, weinig stroperij door de slechte bereikbaarheid en geen ander geluid dan dat van schreeuwende vogels en grazend wild."(2)
Het park is groot, dat is prettig voor alle beesten, die er vertoeven en dat zijn er veel meer dan de Gnoes van het artikel maar er is één beest, wat last van heeft van het park: De mens. Het park ligt in de weg! Er moet een weg komen en waarschijnlijk wel meerdere, want de mens wil overal kunnen gaan en staan met z'n gemotoriseerde draagezels en natuurlijk zo snel mogelijk, dus meerdere banen breed en graag dwars door alles heen. Zo ook door de Serengeti.
De pro's:
"Als de weg komt, komen er ook hotels en restaurants. Dat is goed voor de economie. Bovendien kunnen de bewoners in het noordwesten dan sneller naar het ziekenhuis. De lokale bevolking is er blij mee."(2)
De contra's:
"De gnoes steken een rivier vol krokodillen over, dus een asfaltweg is voor hun migratie geen belemmering. Maar de overlast is wel een probleem. Een weg trekt verkeer, stropers en bebouwing aan. En geluid. Ook 's nachts."(2)
De aanpak:
"Als ze hier in het noorden een asfaltweg aanleggen, komt er over een paar jaar (toch) ook een in Centraal, daar kun je donder op zeggen."(2)
Gemakshalve wordt in dit soort gevallen altijd de schuld of drijvende kracht gezocht bij een aantal boosaardige individuen die alleen uit zijn op het vullen van hun eigen zakken. In feite is dat echter zelden het geval en dat wordt mooi gedemonstreerd bij een onderzoek naar het effect van de populariteit van de Japanse sushi (bestaan er ook andere?).
De vis in de sushi is vnl. kweekvis muv de tonijn. Mn de blauwvintonijn verdwijnt 'en masse' in het Japanse hapje van wereldformaat. Vraag overtreft aanbod en stroperij is het gevolg, maar dan een schaaltje of wat groter dan de buurman die af en toe ergens een haas heeft 'gevonden'. Nee:
"De enorme vraag naar Japanse sushi zorgt voor een zwarte markt in tonijnvlees ter waarde van miljarden euro's. Overheden knijpen een oogje dicht, ondanks de vrees voor uitroeiing van de soort. Dat is de conclusie van een zeven maanden durend onderzoek van het Internationaal Consortium van Onderzoeksjournalisten dat zondag is gepresenteerd.
Het onderzoek besloeg tien landen, maar vond vooral overtredingen in Frankrijk. De overheid zou daar welwillend samenwerken met vissers, om te knoeien met de officiële vangstcijfers."(3)
Zo strepen we vrolijk verder op de lijst van de "Tien kleine diersoortjes" en ooit, ooit zetten de laatste potentiële slachtoffers een dikke vette streep door de mens.
Artikelen:
1. Aantal bedreigde diersoorten neemt snel toe. (VK: 27/10/2010)
2. De grote oversteek van de gnoes. (VK: 27/10/2010)
3. Enorme zwarte markt voor tonijn. (VK:07/11/2010)
zondag 24 oktober 2010
Tijdbom
Wakker zijn, alert de wereld tegemoet treden is een eigenschap die je de mens, zeker de Westerse variant zou moeten kunnen toedichten. Maar soms en zo ook nu weer schiet die alertheid schromelijk te kort en ontglipt het sudderen van een probleem de publieke opinie. Nu zijn mensen altijd wel in voor een verrassing maar of de onvermijdelijk 'out coming' van dit 'en passant' weggewerkt vlekje zoveel bijval zal krijgen, daar kunnen vraagtekens van enig formaat bij gezet worden.
Waar gaat het over? Gewoon, niks bijzonders, over mensen. Over aantallen mensen. Over hun groeiende aantal. Over hun steeds sneller groeiende aantal en de daaruit vloeiende gevolgen. In een artikel in de FAZ werd onlangs terecht gerefereerd aan het feit, dat de hele klimaatheisa allerlei problemen in de schaduw heeft weten te zetten. Zo ook de niet te stuiten groei van de mensheid. De afgelopen paar jaar maakt de mens zich enorm druk over de stijging van de gemiddelde temperatuur, het smelten van ijskappen en de daarbij behorende stijging van het waterniveau en de verschuiving van de klimaatszones. Maar zaken als soortenrijkdom en bronnenbehoud etc. zijn niet in de laatste maar in de allereerste plaats afhankelijk van de ruimte, die de diverse soorten elkaar gunnen. En de mens gunt geen enkele soort, andere plant of dier ook maar de minste ruimte. De mens pikt in, slokt op en verpest.
Nu vertoeven er op het ondermaanse zoiets als 7 miljard versies van de mens en theoretisch zullen dat er best 15 kunnen worden. Mocht de Enterprise-illusie naar de werkelijkheid overgeheveld worden, dan heeft het verhaal zijn hoge druk uitlaat gevonden, maar zonder die sf-toestanden wordt het toch wel een beetje dringen op het aardbolletje. En waar wordt dan gedrongen? Daar waar het in principe zou moeten kunnen, waar het ooit aantrekkelijk was en nu steeds meer mensen naar toegaan omdat al die anderen er al naar toe zijn gegaan. Dat door dit kuddegedrag de oorspronkelijke meerwaarde als sneeuw voor de zon verdwijnt, is zo, maar is verder niet interessant.... Dus de komende decennia zullen bij ieder volgende watersnood in Bangladesh een x-factor meer mensen sterven. Niet omdat de toestand ter plekke gevaarlijker wordt maar omdat het aantal mensen toeneemt en de aarde geen vierkante meters erbij krijgt.
De mens blijkt op momenten als deze, op momenten dat het er op aan komt, steeds weer weinig meer dan een dom beest, dat zonder stil te staan bij de consequenties, wil hebben wat een ander al heeft. Auto, koelkast, flatscreen, iPhone en appartement met airco!! Leuk perpectief voor die lui in de delta van de Ganges. Met hun houten kotten, strontput en ossenkar......... nog een paar nachtjes slapen en je ontwaakt in een penthouse op een van de sky-scrappers in een city waar Dubai bij verbleekt. . . . . Slaap zacht.
Waar gaat het over? Gewoon, niks bijzonders, over mensen. Over aantallen mensen. Over hun groeiende aantal. Over hun steeds sneller groeiende aantal en de daaruit vloeiende gevolgen. In een artikel in de FAZ werd onlangs terecht gerefereerd aan het feit, dat de hele klimaatheisa allerlei problemen in de schaduw heeft weten te zetten. Zo ook de niet te stuiten groei van de mensheid. De afgelopen paar jaar maakt de mens zich enorm druk over de stijging van de gemiddelde temperatuur, het smelten van ijskappen en de daarbij behorende stijging van het waterniveau en de verschuiving van de klimaatszones. Maar zaken als soortenrijkdom en bronnenbehoud etc. zijn niet in de laatste maar in de allereerste plaats afhankelijk van de ruimte, die de diverse soorten elkaar gunnen. En de mens gunt geen enkele soort, andere plant of dier ook maar de minste ruimte. De mens pikt in, slokt op en verpest.
Nu vertoeven er op het ondermaanse zoiets als 7 miljard versies van de mens en theoretisch zullen dat er best 15 kunnen worden. Mocht de Enterprise-illusie naar de werkelijkheid overgeheveld worden, dan heeft het verhaal zijn hoge druk uitlaat gevonden, maar zonder die sf-toestanden wordt het toch wel een beetje dringen op het aardbolletje. En waar wordt dan gedrongen? Daar waar het in principe zou moeten kunnen, waar het ooit aantrekkelijk was en nu steeds meer mensen naar toegaan omdat al die anderen er al naar toe zijn gegaan. Dat door dit kuddegedrag de oorspronkelijke meerwaarde als sneeuw voor de zon verdwijnt, is zo, maar is verder niet interessant.... Dus de komende decennia zullen bij ieder volgende watersnood in Bangladesh een x-factor meer mensen sterven. Niet omdat de toestand ter plekke gevaarlijker wordt maar omdat het aantal mensen toeneemt en de aarde geen vierkante meters erbij krijgt.
De mens blijkt op momenten als deze, op momenten dat het er op aan komt, steeds weer weinig meer dan een dom beest, dat zonder stil te staan bij de consequenties, wil hebben wat een ander al heeft. Auto, koelkast, flatscreen, iPhone en appartement met airco!! Leuk perpectief voor die lui in de delta van de Ganges. Met hun houten kotten, strontput en ossenkar......... nog een paar nachtjes slapen en je ontwaakt in een penthouse op een van de sky-scrappers in een city waar Dubai bij verbleekt. . . . . Slaap zacht.
maandag 11 oktober 2010
Eufi-dinges
Na 'interieurverzorgster' ben ik de draad een beetje kwijtgeraakt in het rijk der eufemistische termen maar vandaag kwam ik weer een leuke tegen. Je krijgt tegenwoordig geen kogel meer in je kop, wordt niet volgepompt met lood of getrakteerd op een blauwe boon. Nee, niks van dit alles. Met ingang van vandaag vindt je de dood door, let wel (!) vuurwapengeweld.
Ik probeer me dat voor te stellen, maar kom toch niet verder dan iemand die bij gebrek aan functionerend triggersysteem zijn woede op het beoogde slachtoffer koelt met zijn Smith & Wesson nummer zo en zo veel als vuistbijl après la lettre. Lijkt me erg frustrerend en niks vergeleken bij een soepel en bescheiden knalletje waarna je tegenstander de grond opzoekt. En weet je, net als interieurverzorgster bekt het niet, al is het resultaat hetzelfde.
Ik probeer me dat voor te stellen, maar kom toch niet verder dan iemand die bij gebrek aan functionerend triggersysteem zijn woede op het beoogde slachtoffer koelt met zijn Smith & Wesson nummer zo en zo veel als vuistbijl après la lettre. Lijkt me erg frustrerend en niks vergeleken bij een soepel en bescheiden knalletje waarna je tegenstander de grond opzoekt. En weet je, net als interieurverzorgster bekt het niet, al is het resultaat hetzelfde.
vrijdag 8 oktober 2010
Social Me...
Ha, ha, ha.
Het is lang geleden dat ik zo goed heb kunnen lachen bij het lezen van een artikel. Wat kunnen mijn schepsels zich toch belangrijk vinden en de grootste nihiliteit opblazen tot een altijd al node gemis. Nu kan ik er ook wat van, qua belang dat ik aan mezelf hecht, dat moet ik toegeven, maar ik heb tenminste recht van spreken. En hoewel ik een beetje dubbel blijf in wat ik aanmoet met de mogelijkheden, die ik mijn creaties heb gelaten, overheerst voorlopig de lol mijn bij tijd en wijle de kop opstekende irritatie. Zo ook nu weer.
Dit keer mijn blik gericht op een exponent van de wijnwereld. Toch al een type mens dat een overdreven geldingsdrang aan de dag legt bij het onder de aandacht brengen van zijn of haar produkt. Zoutjes, zoetjes, bittertjes en dat met de meest onwaarschijnlijke nuances aan de klant gebracht middels vruchten, specerijen maar ook aardsere middelen en dan denk ik dat men zich vanwege de heersende omgangsetiquette in de wijnkeldersferen nog inhoudt. Geen lichaamssappen, bijvoorbeeld. Ik ben ze naast kiwi's, drop, exotische pepervarianten en inmiddels vast ook moleculaire associaties nog niet tegengekomen.
Maar de dame in kwestie beschreef in haar Blog-verhaaltje de manier waarop ze overstag was gegaan voor het twitteren, wat ze vooraf al maar vast opgewaardeerd had tot "Social Media". Een soort pleonastisch pleonasme. Het deed me denken aan de verhalen waarmee men begin jaren negentig de mobiele telefonie dacht te moeten rechtvaardigen, een paar jaar eerder hetzelfde verhaal met de digitaal communicatie via het Internet, wat jaren later gelijksoortige verhalen over digitale netwerken met ongekend sociale draagkracht. Het is wachten op een medium waarmee de piepeltjes elkaar de hele dag in de gaten kunnen houden, lekker online, meekijken op de plee, aan de kassa en, neuh niet in bed maar vooral als het leven weereens niet geheel naar wens loopt of op onverwachte wijze voor vuurwerk zorgt. Wat natuurlijk ook tussen de lakens zou kunnen gebeuren. De KGB en CIA in één bundel voor iedereen!! Ik kom niet uitgebulderd.
Mevrouw verwart het zich eigen maken van simpele technieken met het ontdekken van diepgewortelde verlangens. Voor de zoveelste keer laat de hele mensenmeute zich voor de kar van een gadget spannen en maakt het daarmee met terugwerkende kracht onmisbaar. En het gaat om, laten we wel wezen "Social Media" en dan mogen die wel beginnen met "Social Me...", ik heb daar zo mijn vraagtekens bij. Ga met de billen bloot, mix privé en zakelijk, bed en kantoor en geloof vooral dat het je daarna beter gaat. Waarom aarzel ik? Persoonlijk rijker en met een toegenomen balanstotaal voor de boekhouder.
Nog heel even en de laatste barrières zijn geslecht en de meest opdringerige buitenstaander dendert volkomen ongevraagd en ter meerdere glorie van zichzelf en de hogere sociale machten je eigense kleine tot voor kort rustige wereldje binnen...... Gelukkig hoef ik me daar geen zorgen over te maken.
Het is lang geleden dat ik zo goed heb kunnen lachen bij het lezen van een artikel. Wat kunnen mijn schepsels zich toch belangrijk vinden en de grootste nihiliteit opblazen tot een altijd al node gemis. Nu kan ik er ook wat van, qua belang dat ik aan mezelf hecht, dat moet ik toegeven, maar ik heb tenminste recht van spreken. En hoewel ik een beetje dubbel blijf in wat ik aanmoet met de mogelijkheden, die ik mijn creaties heb gelaten, overheerst voorlopig de lol mijn bij tijd en wijle de kop opstekende irritatie. Zo ook nu weer.
Dit keer mijn blik gericht op een exponent van de wijnwereld. Toch al een type mens dat een overdreven geldingsdrang aan de dag legt bij het onder de aandacht brengen van zijn of haar produkt. Zoutjes, zoetjes, bittertjes en dat met de meest onwaarschijnlijke nuances aan de klant gebracht middels vruchten, specerijen maar ook aardsere middelen en dan denk ik dat men zich vanwege de heersende omgangsetiquette in de wijnkeldersferen nog inhoudt. Geen lichaamssappen, bijvoorbeeld. Ik ben ze naast kiwi's, drop, exotische pepervarianten en inmiddels vast ook moleculaire associaties nog niet tegengekomen.
Maar de dame in kwestie beschreef in haar Blog-verhaaltje de manier waarop ze overstag was gegaan voor het twitteren, wat ze vooraf al maar vast opgewaardeerd had tot "Social Media". Een soort pleonastisch pleonasme. Het deed me denken aan de verhalen waarmee men begin jaren negentig de mobiele telefonie dacht te moeten rechtvaardigen, een paar jaar eerder hetzelfde verhaal met de digitaal communicatie via het Internet, wat jaren later gelijksoortige verhalen over digitale netwerken met ongekend sociale draagkracht. Het is wachten op een medium waarmee de piepeltjes elkaar de hele dag in de gaten kunnen houden, lekker online, meekijken op de plee, aan de kassa en, neuh niet in bed maar vooral als het leven weereens niet geheel naar wens loopt of op onverwachte wijze voor vuurwerk zorgt. Wat natuurlijk ook tussen de lakens zou kunnen gebeuren. De KGB en CIA in één bundel voor iedereen!! Ik kom niet uitgebulderd.
Mevrouw verwart het zich eigen maken van simpele technieken met het ontdekken van diepgewortelde verlangens. Voor de zoveelste keer laat de hele mensenmeute zich voor de kar van een gadget spannen en maakt het daarmee met terugwerkende kracht onmisbaar. En het gaat om, laten we wel wezen "Social Media" en dan mogen die wel beginnen met "Social Me...", ik heb daar zo mijn vraagtekens bij. Ga met de billen bloot, mix privé en zakelijk, bed en kantoor en geloof vooral dat het je daarna beter gaat. Waarom aarzel ik? Persoonlijk rijker en met een toegenomen balanstotaal voor de boekhouder.
Nog heel even en de laatste barrières zijn geslecht en de meest opdringerige buitenstaander dendert volkomen ongevraagd en ter meerdere glorie van zichzelf en de hogere sociale machten je eigense kleine tot voor kort rustige wereldje binnen...... Gelukkig hoef ik me daar geen zorgen over te maken.
donderdag 9 september 2010
Het Zijn's bedrijf
Om de mens te kunnen volgen hoef ik vandaag de dag geen schedels meer te lichten. Men dumpt z'n gedachtengoed 'en masse' in het mondiale geheugen. Opgeslagen en op alle denkbare wijzen geordend, veelvuldig veiliggesteld en vrij toegankelijk via het Internet. Ik moet zeggen, als ik me een moment verveel of last heb van een creatief dipje in mijn scheppingsdrang, dan mag ik graag surfen, zoals ze dat genoemd hebben en vermaak me dan uitstekend. Zo ook laatste toen ik tegen het gedachtengoed van ene dame J.H. opbotste. Niet voor de eerste keer moet ik bekennen.
Haar website handelt over de manier waarop zij besloten heeft om tegen het leven aan te kijken. Ze ziet het menselijke bestaan als een duel tussen de verkeerde invloed van de Persoonlijkheid en de verloren gegane kracht van het Zelf. Een intrigrerend verhaal, of beter een verzameling verhaaltjes, handreikingen, gedachten en uitspraken. Het is geen onzin wat ze schrijft, hoewel het vele malen knapper zou zijn om zo’n uitgbreide website consistent te vullen met onzin, maar toch heeft ze de mens niet begrepen. Of misschien toch wel maar dan geldt het slechts voor een speciaal type mens en een speciaal type leven. Noem het simpelweg het wereldvreemde bevolkingsdeel.
Zonder één keer het woord spiritueel tegengekomen te zijn, is de hele website ervan doordrenkt, tenminste van de achterliggende ideeënwereld, van het idee dat je alles al van begin af aan hebt meegekregen, dat de mens ‘van nature’ het goede nastreeft, dat je deel uitmaakt van een groter geheel etc. Ze schrijft zelf ergens "Je kunt dit bewustwordingsproces doorlopen zonder dat je daar een groter perspectief voor nodig hebt." Voor de zekerheid snel een zoekopdracht op de website losgelaten en een oneliner getroffen waarin ze mijn indruk in één klap dubbel en dwars bevestigt: "We zijn geen menselijke wezens op een spirituele reis, maar spirituele wezens op een menselijke reis."
Het is weer de ideeënwereld van het zooitje ongeregeld dat liever zijn hersenen pijnigt dan zijn handen laat wapperen. De hoger opgeleiden die teleursgesteld zijn in alledag en naar ‘meerwaarde’ zoeken. Maar daar is het een behoorlijk doorwrochte en concreet ogende versie van, dat moet gezegd zijn.
Wat is het dan dat stoort, dat schuurt in haar gedachtengang? Het is de onverschilligheid, die er uit spreekt!! Alles is oké, ook wat niet oké is. Nergens druk om maken, nergens tegen zijn, alles schaapachtig accepteren, wat dwars zit loslaten ….. een leven, waarin je altijd ligt en je dus nooit een buil kunt vallen of een ander op de tenen kunt trappen. De kraak- en smaakloze saaiheid van een perfekte wereld naar de voorstelling van mensen, die ieder conflict uit de weg gaan. Het geeft me een weeïge smaak in mijn mond. Moet zeggen, dat is nooit mijn bedoeling geweest. Gelukkig is de werkelijkheid weerbarstiger, hoe vaak men ook anders wenst en streven de meeste mensen andere uitdagingen na dan het gebrek daaraan.
Haar website handelt over de manier waarop zij besloten heeft om tegen het leven aan te kijken. Ze ziet het menselijke bestaan als een duel tussen de verkeerde invloed van de Persoonlijkheid en de verloren gegane kracht van het Zelf. Een intrigrerend verhaal, of beter een verzameling verhaaltjes, handreikingen, gedachten en uitspraken. Het is geen onzin wat ze schrijft, hoewel het vele malen knapper zou zijn om zo’n uitgbreide website consistent te vullen met onzin, maar toch heeft ze de mens niet begrepen. Of misschien toch wel maar dan geldt het slechts voor een speciaal type mens en een speciaal type leven. Noem het simpelweg het wereldvreemde bevolkingsdeel.
Zonder één keer het woord spiritueel tegengekomen te zijn, is de hele website ervan doordrenkt, tenminste van de achterliggende ideeënwereld, van het idee dat je alles al van begin af aan hebt meegekregen, dat de mens ‘van nature’ het goede nastreeft, dat je deel uitmaakt van een groter geheel etc. Ze schrijft zelf ergens "Je kunt dit bewustwordingsproces doorlopen zonder dat je daar een groter perspectief voor nodig hebt." Voor de zekerheid snel een zoekopdracht op de website losgelaten en een oneliner getroffen waarin ze mijn indruk in één klap dubbel en dwars bevestigt: "We zijn geen menselijke wezens op een spirituele reis, maar spirituele wezens op een menselijke reis."
Het is weer de ideeënwereld van het zooitje ongeregeld dat liever zijn hersenen pijnigt dan zijn handen laat wapperen. De hoger opgeleiden die teleursgesteld zijn in alledag en naar ‘meerwaarde’ zoeken. Maar daar is het een behoorlijk doorwrochte en concreet ogende versie van, dat moet gezegd zijn.
Wat is het dan dat stoort, dat schuurt in haar gedachtengang? Het is de onverschilligheid, die er uit spreekt!! Alles is oké, ook wat niet oké is. Nergens druk om maken, nergens tegen zijn, alles schaapachtig accepteren, wat dwars zit loslaten ….. een leven, waarin je altijd ligt en je dus nooit een buil kunt vallen of een ander op de tenen kunt trappen. De kraak- en smaakloze saaiheid van een perfekte wereld naar de voorstelling van mensen, die ieder conflict uit de weg gaan. Het geeft me een weeïge smaak in mijn mond. Moet zeggen, dat is nooit mijn bedoeling geweest. Gelukkig is de werkelijkheid weerbarstiger, hoe vaak men ook anders wenst en streven de meeste mensen andere uitdagingen na dan het gebrek daaraan.
woensdag 8 september 2010
Femtometer
Da's heul klein. Dat is meer dan verdomd heul klein. Zelf ben ik beter in het rekenen met lichtjaren. En nu probeer ik al sinds ik die speciale meter ben tegengekomen, die me trouwens steeds weer aan Famke Jansen doet denken, die nou niet bepaald klein is uitgevallen, een voorstelling te maken hoe dat uitpakt als je er een lichtjaar tegenover zet.
Ik heb mijn fietspomp gepakt en die rare meter opgeblazen tot een tiende millimeter en ben terechtgekomen in een wereld waarin dezelfde tiende millimeter door het oppompen een onneembaar obstakel van zo'n 10.000 kilometer doorsnee is geworden. Voorstellen? Eerst een haartje en dan de helft van jullie aardkloot. En dan praten we over één tiende millimeter! Daar gaan d'r massa's van in een lichtjaar ......: 300.000 km/s = 300.000.000.000 mm/s x 10 x (jaar aan seconden) = 3.000.000.000.000 x 31.536.000 = 94.608.000.000.000.000.000 en dat maal 10.000 om in de buurt van ons Femke te komen. En zeg nou zelf, wat is een lichtjaar? Niks toch!
En het gekke bij dit alles is, niks verandert er door. Een boom is voor een mier een eigen wereld en voor een olifant een tussendoortje. En een boom met mieren voor een olifant een no-go area, maar dat terzijde. En ooit, als je de mens mag geloven zijn al die lichtjaren, sterrennevels, planeten en tussenliggende ruis uit iets ontstaan dat nog vele Femke's kleiner was dan die ene waar ik mee begonnen ben, nl. uit niets!!
Nou mens, d'r is een heule boel niets om jullie heen, dat is nu wel duidelijk.
Ik heb mijn fietspomp gepakt en die rare meter opgeblazen tot een tiende millimeter en ben terechtgekomen in een wereld waarin dezelfde tiende millimeter door het oppompen een onneembaar obstakel van zo'n 10.000 kilometer doorsnee is geworden. Voorstellen? Eerst een haartje en dan de helft van jullie aardkloot. En dan praten we over één tiende millimeter! Daar gaan d'r massa's van in een lichtjaar ......: 300.000 km/s = 300.000.000.000 mm/s x 10 x (jaar aan seconden) = 3.000.000.000.000 x 31.536.000 = 94.608.000.000.000.000.000 en dat maal 10.000 om in de buurt van ons Femke te komen. En zeg nou zelf, wat is een lichtjaar? Niks toch!
En het gekke bij dit alles is, niks verandert er door. Een boom is voor een mier een eigen wereld en voor een olifant een tussendoortje. En een boom met mieren voor een olifant een no-go area, maar dat terzijde. En ooit, als je de mens mag geloven zijn al die lichtjaren, sterrennevels, planeten en tussenliggende ruis uit iets ontstaan dat nog vele Femke's kleiner was dan die ene waar ik mee begonnen ben, nl. uit niets!!
Nou mens, d'r is een heule boel niets om jullie heen, dat is nu wel duidelijk.
zondag 5 september 2010
Wetenschappelijke non...sens
Soms, soms, heel soms moet je toch weer in de benen. Ik kan dat tenminste nog, in de benen. Meneer Hawking heeft het daar wat moeilijker mee. Foutje, constructie-foutje. Was niet bedoeld, maar ook ik heb soms, wederom dat soms, momenten waarop het net niet helemaal lekker loopt. Zelfs zonder dat een vrouw aan je kop zeurt kan dat gebeuren. Ik geef het toe, maar de eeuwigheid filtert gelukkig veel oneffenheden weg.
Zo straks ook meneer Hawking, maar meneer Hawking heeft het nu moeilijk met meer zaken dan het lopen alleen. Tegenwoordig lijkt hij ook in het enige onderdeel, dat de afgelopen decennia redelijk leek te functioneren, wat last van storing te hebben. Het zal je maar als architect gezegd worden. "Ach meneer, dat huis bouwt zich vanzelf!" Ontwerp, vormgeving, constructie ... alles toeval. Effe goed rammelen, in de mixer en klaar is Keessie. Nou, die kermis kan nog goed koud worden. Geeft mij een Duvel! En nog een !! Ik ben er weer.
Zo straks ook meneer Hawking, maar meneer Hawking heeft het nu moeilijk met meer zaken dan het lopen alleen. Tegenwoordig lijkt hij ook in het enige onderdeel, dat de afgelopen decennia redelijk leek te functioneren, wat last van storing te hebben. Het zal je maar als architect gezegd worden. "Ach meneer, dat huis bouwt zich vanzelf!" Ontwerp, vormgeving, constructie ... alles toeval. Effe goed rammelen, in de mixer en klaar is Keessie. Nou, die kermis kan nog goed koud worden. Geeft mij een Duvel! En nog een !! Ik ben er weer.
Abonneren op:
Posts (Atom)