Hoewel ik me lang niet zo'n ouwe zak voel, als ik in feit ruimschoots ben, zal ik nog weleens in de fout vervallen om het verleden boven het heden te preferen. Met een paar miljoen, miljard zielen minder was het allemaal gewoon wat overzichtelijker. Niet dat ik iedereen bij zijn naam kende, maar het gezicht zei me meestal wel wat. Maar het werden er steeds meer, hoewel enige kleine correcties het geheel aardig overzichtelijk hield. Definitief mis ging het eigenlijk pas toen Sjakie van om de hoek niet meer één mes maakte om mee te kunnen snijden, maar honderd messen maakte om te verkopen!! "Verkopen", wie verzint nou zoiets??
Even niet opletten, zeg ik altijd maar, en je hebt gelijk stront aan de knikker! En ik moet bekennen, ik had het eigenlijk niet eens door. Laat die kinderen toch lekker spelen met die schijfjes en flappen, dacht ik. Tot ik allemaal mensen zag blijven leven die er allang niet meer hadden moeten zijn.
Heen en weer bladeren in mijn boeken gaf me niet het gewenste antwoord. Eén ding wist ik echter zeker: dit was niet mijn bedoeling. Je kunt ook werkelijk niks aan een ander overlaten. Ik heb nog wel wat getwijfeld, maar mijn sabbatical sla ik voorlopig maar even over.
