Om de mens te kunnen volgen hoef ik vandaag de dag geen schedels meer te lichten. Men dumpt z'n gedachtengoed 'en masse' in het mondiale geheugen. Opgeslagen en op alle denkbare wijzen geordend, veelvuldig veiliggesteld en vrij toegankelijk via het Internet. Ik moet zeggen, als ik me een moment verveel of last heb van een creatief dipje in mijn scheppingsdrang, dan mag ik graag surfen, zoals ze dat genoemd hebben en vermaak me dan uitstekend. Zo ook laatste toen ik tegen het gedachtengoed van ene dame J.H. opbotste. Niet voor de eerste keer moet ik bekennen.
Haar website handelt over de manier waarop zij besloten heeft om tegen het leven aan te kijken. Ze ziet het menselijke bestaan als een duel tussen de verkeerde invloed van de Persoonlijkheid en de verloren gegane kracht van het Zelf. Een intrigrerend verhaal, of beter een verzameling verhaaltjes, handreikingen, gedachten en uitspraken. Het is geen onzin wat ze schrijft, hoewel het vele malen knapper zou zijn om zo’n uitgbreide website consistent te vullen met onzin, maar toch heeft ze de mens niet begrepen. Of misschien toch wel maar dan geldt het slechts voor een speciaal type mens en een speciaal type leven. Noem het simpelweg het wereldvreemde bevolkingsdeel.
Zonder één keer het woord spiritueel tegengekomen te zijn, is de hele website ervan doordrenkt, tenminste van de achterliggende ideeënwereld, van het idee dat je alles al van begin af aan hebt meegekregen, dat de mens ‘van nature’ het goede nastreeft, dat je deel uitmaakt van een groter geheel etc. Ze schrijft zelf ergens "Je kunt dit bewustwordingsproces doorlopen zonder dat je daar een groter perspectief voor nodig hebt." Voor de zekerheid snel een zoekopdracht op de website losgelaten en een oneliner getroffen waarin ze mijn indruk in één klap dubbel en dwars bevestigt: "We zijn geen menselijke wezens op een spirituele reis, maar spirituele wezens op een menselijke reis."
Het is weer de ideeënwereld van het zooitje ongeregeld dat liever zijn hersenen pijnigt dan zijn handen laat wapperen. De hoger opgeleiden die teleursgesteld zijn in alledag en naar ‘meerwaarde’ zoeken. Maar daar is het een behoorlijk doorwrochte en concreet ogende versie van, dat moet gezegd zijn.
Wat is het dan dat stoort, dat schuurt in haar gedachtengang? Het is de onverschilligheid, die er uit spreekt!! Alles is oké, ook wat niet oké is. Nergens druk om maken, nergens tegen zijn, alles schaapachtig accepteren, wat dwars zit loslaten ….. een leven, waarin je altijd ligt en je dus nooit een buil kunt vallen of een ander op de tenen kunt trappen. De kraak- en smaakloze saaiheid van een perfekte wereld naar de voorstelling van mensen, die ieder conflict uit de weg gaan. Het geeft me een weeïge smaak in mijn mond. Moet zeggen, dat is nooit mijn bedoeling geweest. Gelukkig is de werkelijkheid weerbarstiger, hoe vaak men ook anders wenst en streven de meeste mensen andere uitdagingen na dan het gebrek daaraan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten