Gezeten op de rand van dit universum, met mijn voeten in de restanten van de oersoep overviel me een filosofisch moment nav een gesprekje met de schepper van hiernaast. Bij mijn mensen kom ik steeds weer de instelling tegen dat alles 'relatief ' is. Een verbazingwekkende gedachte omdat alles toch gewoon 'is' en daar is weinig relatiefs aan. Het verbaasde mijn buurman in het geheel niet. Hij leunde met een van leedvermaak doordrenkte glimlach achterover en zei: "Hersenen moet je gewoon strakker programmeren. Die denk-functie van jou laat teveel ruimte voor onvoorspelbaarheid".
Tsja, die instelling is me bekend. Daar hebben we al over gedebatteerd bij eerdere versies zonder dat het ooit tot problemen heeft geleid. Een beetje meer vrijheid, een extraatje, een kleine overcapaciteit in het koppie leek me wel een aardig experiment en ik moet zeggen, tot op heden verveelt het niet. Alleen wat ze zich allemaal in hun hoofd halen.... Ik kan er soms met al mijn ruimte niet bij.
Uitgerust met wel vijf zintuigen trekt de mens het waargenomen resultaat het liefst in twijfel. Twijfel is de enige zekerheid. Keuzes maken is onbevredigend. En afspraken zijn hinderlijk. Dan wordt het zoeken en een steeds groter deel van de mensheid maakt daar gretig gebruik van. Geef ze genoeg te eten, de controle over hun voortplantingsdriften en het beetje vrijetijd wat dan ontstaat gebruiken ze om het zichzelf moeilijk maken. Is dat verveling?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten